Togo / Benin / Nigeria

Πατήστε εδώ για να δείτε όλες τις φωτογραφίες!

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε όλη την ιστορία!

Τι κόλλημα κι αυτό να μην θέλει κανείς να τον τραβήξω φωτογραφία; Καθώς περνούσαμε τα σύνορα μπαίνοντας στο Τόγκο, αντίκρισα μια βέσπα τόσο τσίλικη, τόσο περιποιημένη, με τα αυτοκολλητάκια της, με τα “Thank you Jesus” της, με την έξτρα ρεζέρβα της, με τις γυαλισμένες σχαρίτσες της, και τόσο το χάρηκα αφού είχα πολύ καιρό να δω κάποιο αξιόλογο όχημα να κυκλοφορεί στον δρόμο, που χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξα στην μπαγαζιέρα μου κι έβγαλα τη φωτογραφική μου. Ήμασταν μπροστά στο τελωνείο κι ακριβώς δίπλα από το αστυνομικό τμήμα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να την χρησιμοποιήσω δίχως πρώτα να ρωτήσω. Πλησίασα τον κυριούλη – ιδιοκτήτη που εκείνη τη στιγμή ξεφόρτωνε τα πράγματά του και δείχνοντάς του την κάμερα, τον ρώτησα σε άπταιστα…frenchgreeklish αν υπήρχε πρόβλημα να βγάλω μια φωτογραφία την υπέροχη Vespa του. Δεν φαντάζεστε τι έγινε με το που έδειξα την κάμερα. Όσοι ήταν γύρω μου έτρεξαν προς το μέρος μου ή άρχισαν να μου φωνάζουν και να μου λένε πως αυτό που πάω να κάνω απαγορεύεται, πως το να βγάζεις φωτογραφίες είναι απαγορευμένο σε όλη την …Αφρική, κι άλλα τέτοια! Θα έπρεπε να ήσασταν σε μια γωνία και να ακούγατε το ουρλιαχτό που ακούστηκε μόλις την έβγαλα απ’ την θήκη της. Νομίζω πως αν έβγαζα ένα όπλο απ’ τη θήκη, η αντίδραση θα ήταν πιο ήπια! Κρίμας…και ήταν πολύ όμορφη.

Αργά το απόγευμα μπαίναμε στο Τόγκο. Το σκηνικό μακράν απ’ τα ομορφότερα που έχουμε αντικρίσει! Στα δεξιά μας ο ωκεανός, μια τεράστια παραλία κατά μήκος του δρόμου, γεμάτη κοκοφοίνικες, πιτσιρικάδες να παίζουν ποδόσφαιρο, και κόσμο να περνά ευχάριστα την ώρα του απλά χαζεύοντας αυτή την μοναδική θέα, στα αριστερά μας η πρωτεύουσα Λομέ, και μπροστά μας η φαρδιά λεωφόρος που θα μας οδηγούσε στο κατάλυμά μας, λίγα χιλιόμετρα έξω απ’ την πόλη. Το είχε ανακαλύψει ο Στίβεν ψάχνοντας στο ίντερνετ για πληροφορίες. Ήταν ένας χώρος μιας 70χρονης Ελβετίδας, με δωμάτια αλλά και αυλή με μπόλικη σκιά για να στήσεις τη σκηνή σου, που προσέλκυε πολλούς ταξιδιώτες και κυρίως αυτούς που ταξιδεύουν με το δικός τους μεταφορικό μέσο όπως κι εμείς, και ψάχνουν για φθηνό και σχετικά καλό μέρος για να μείνουν. Η τιμή 1,51€ ανά άτομο σε σκηνή! Εξαιρετική τιμή, και μάλιστα η χαμηλότερη που έχουμε πετύχει ως τώρα. Κι αν εξαιρέσουμε την αξέχαστη μυρωδιά στις τουαλέτες και την αφόρητη ζέστη, πράγματα που δυσκόλευαν πολύ στον ύπνο, το μέρος ήταν παραπάνω από ικανοποιητικό. (Chez Alice, Lat 6.16891 Lon 1.34222)

Εκεί γνωρίσαμε και πολλούς άλλους μηχανόβιους αλλά και κουτάκιδες (με Land Rover όπως πάντα), μοιραστήκαμε τις ιστορίες και τις πληροφορίες μας, κάναμε αρκετές σημαντικές δουλειές όπως να πάρουμε τις βίζες για τα Κονγκά (και για τα δύο), να παραγγείλουμε τα ανταλλακτικά που χρειαζόμαστε και τα οποία θα φέρει η μητέρα του Γερμανού στην Yaounde (Καμερούν), αλλά και άλλες όχι και τόσο σπουδαίες, όπως να τρώμε κάθε μέρα την σαλάτα της Ελβετίδας με 1,5€ και μέρα παρά μέρα την αγαπημένη μας σπαγγέτι Napoliten (με χοντρό μακαρόνι επιτέλους κι όχι φιδέ) με 1,9€ στην Coco Beach, λίγα μέτρα μακρυά απ’ το κατάλυμά μας και πάνω στην αμμουδιά, με δυνατό αεράκι και θέα θάλασσα. Μεγάλη προσοχή θέλει το περπάτημα στην παραλία, αφού οι κάτοικοι έχουν την συνήθεια να…ξαλαφρώνουν εκεί (κοινώς να χέζουν), απολαμβάνοντας παράλληλα την θέα. Ναρκοπέδιο κανονικό!

Οι βίζες ήταν παραπάνω από εύκολη υπόθεση, αλλά πόνεσαν πάρα πολύ! Για το “μεγάλο” Κονγκό (Κινσάσα) έπρεπε πρώτα να αποδείξω στην πρεσβεία πως είμαι μόνιμος κάτοικος του Τόγκο. Πήγα λοιπόν πρωί – πρωί στο αστυνομικό τμήμα με όλα τα απαραίτητα έγγραφα (η πρεσβεία με είχε κατατοπίσει σχετικά – όλοι στο κόλπο), και αφού έδωσα τα 13,5€ που το όργανο μου ζήτησε, όπως ήταν λογικό ρώτησα πόση ώρα θα μας πάρει η όλη διαδικασία. Όπως μου είχα ακούσει, κανονικά δεν θα μας έπαιρνε πάνω από μισή ώρα.

«Έλα την Τετάρτη να το πάρεις.» ήταν η απάντηση του οργάνου.

«Μα σήμερα είναι Τετάρτη!»

«Ε, τότε έλα από Δευτέρα»

Κάπου κολλούσε το πράγμα! Ο αστυνομικός υποστήριζε πως είχε πάρα πολύ δουλειά και πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Έπειτα από ένα δεκάλεπτο κλάψας και παρακαλητών, αλλά και 1,5€ λαδώματος (ναι, καλά διαβάσατε, ενάμισι) που δυστυχώς ήταν δύσκολο να αποφύγω αφού το αυτί του δεν ίδρωνε και οι μέρες που είχα στη διάθεσή μου δεν ήταν αρκετές για τόση αναμονή, είχα το χαρτί στα χέρια μου. Για αποδείξεις κτλ ούτε λόγος…

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε την συνέχεια!

Πατήστε εδώ για να δείτε όλες τις φωτογραφίες!

One response to “Togo / Benin / Nigeria

  1. kabamaru Igano

    Πανέμορφη ιστορία!!!Είμαι νοερά μαζί σας.

    Like this

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s