STERGIOS

What’s your name? Stergios
Last name? Gogos
Age? 28 (born in 1987)
Where are you from? Thessaloniki, northern Greece. 
Occupation? For the last few years I have been working as a waiter in cafes and restaurants. To tell you the truth, that’s my occupation for more than the last few years…and I like what I do!
Any studies? I spent 2 years studying to be a car / motorcycle mechanic, in Thessaloniki.
What’s your vehicle? I have a ’03 Vespa PX200 (2 stroke engine, one cylinder, air-cooled, 197,9 cc’s).

What are the things you like? Ι like whatever makes me feel nice. Also whatever doesn’t kill me (wow, you’re a wise man) . Generally, I like traveling abroad. That means away from Greece. When I’m abroad I like to listen to the Greek radio and laugh…laugh at this “perverse” sense of humor we have in Greece…it’s unique (I mean for the political / economical situation)!

And what makes you feel bad? The above mentioned fact: the situation in Greece. Sometimes I laugh, but some other times I have bitter feelings about it. That depends on my mood…
Tell us a bit more about you. I guess you are interested in learning why I decided to travel on my vespa…Ok, I’ll tell you! I was a bit tired staying in Greece doing nothing but drinking “frappe” coffee on the beach. I always had in mind doing a big journey, something crazy that would take me away from the Greek miserable reality. From the moment I first rode my Vespa, I knew that something had changed in me. My first trips were in Europe and I always managed to make it somehow: I was working, so every summer, I could have some savings and some free time. But gradually, things became more difficult: I was still working but I didn’t manage to have neither enough savings, nor enough free time! The “best” thing happened to me in 2012 when my salary at the pizzeria I was working that time, miraculously decreased at 210 euros per month! Additionally to that, the relations between me and my friends changed because we found out that the way we think about life is completely different and we can’t communicate anymore (I can’t stand hearing the phrase: “Praise God that you can at least have that few money and do not complain about anything…”). But the worst thing was the gold mines in my home town…the Greek government decided without asking or talking about it first, to sell at ridiculously low prices the public land around my hometown (Skouries, Halkidiki) to a mining industry without taking into account the people or the huge environmental problems that this “investment” would cause. Suddenly, everything in my life was a mess, so without second thoughts I took the decision to go! The original plan wasn’t to be by myself, Giorgos and Thanos, two friends of mine would also follow. Unfortunately, due to personal reasons Giorgos never started the journey and Thanos abandoned it after some time. The day we started to plan the trip, we had about 20 euros in our pockets but we were really lucky! Not only did I manage to make some money by selling almost everything I had (my bicycle and my other small motorcycle, my previous cell phone, etc…), but just before we left, I also took back some money owed to me from long ago! That was it: on the 27th of October 2013, I was on my Vespa beginning my big adventure and riding towards Africa!

And…are you planning to go back to Greece sometime? I’m sure that one day I’ll be back to Greece. My plan isn’t to migrate, it’s to travel. Our “nice” Prime Minister (Antonis Samaras, EX-PRIME MINISTER as from the 25th of January!!!), by following all these policies of austerity, offered me the chance to travel, so I grabbed it! During the last 11 months of preparing the journey I sometimes felt worried (I almost canceled it a few days before I go) because trying to survive in Greece started to seem more adventurous than traveling around the world! I don’t know exactly when I will return. It depends on my budget (the thinner my wallet gets, the closer I’ll be to Greece) and on my personal goals. If I don’t feel fulfilled by my journey anymore, I’ll stop it. Until this moment, my journey is the most powerful experience I’ve ever had, so my friends have all the time they need to see what we’ll do when I’ll get back.

greek flag vintage GR 

Πως σε λένε; Στέργιο
 Επίθετο; Γκόγκος
 Ηλικία; 28 (μοντέλο του ’87)
Από που είσαι ρε Στέργιε; Από Θεσσαλονίκη
 Με τι ασχολείσαι; Με πολλά και διάφορα. Τα τελευταία χρόνια εργάζομαι ως σερβιτόρος σε καφέ  κι εστιατόρια. Βασικά και πριν από τα τελευταία  χρόνια, πάλι σε καφέ κι εστιατόρια δούλευα (και αγαπώ αυτό που κάνω)!
Έχεις σπουδάσει κάτι; Δεν το λες και σπουδές, αλλά δυο χρονάκια τους έπινα τους καφέδες μου στο ΙΕΚ Νεάπολης, μαθαίνοντας τα βασικά ως προς τη λειτουργία των αυτοκινήτων (τεχνικός αυτοκινήτων οχημάτων).
Με τι κυκλοφορείς; Με μια Vespa PX200 του 2003 (Κινητήρας 2Τ, μονοκύλινδρος, αερόψυκτος, 197,9 κ.εκ.).
Με τι την βρίσκεις; Με όλα. Ότι δεν με χαλάει, μου αρέσει, όπως επίσης και ότι δεν με σκοτώνει (κάτι μας είπες τώρα) . Τον τελευταίο καιρό μου αρέσει ιδιαίτερα να ταξιδεύω μακρυά απ’ την Ελλάδα, και όπου βρίσκω χρόνο, ν’ ανοίγω το ραδιόφωνό μου ακούγοντας νέα απ’ την πατρίδα και να γελάω μέχρι δακρύων. Πολύ μας χαίρομαι! Χαίρομαι πολύ με αυτή τη μοναδική αίσθηση του χιούμορ που μας διακατέχει σαν λαό…
Και τι σε χαλάει; Επίσης αυτά που σας είπα από πάνω. Κάποιες φορές ξεκαρδίζομαι, αλλά πολλές πέφτω άσχημα! Είμαι λιγάκι κυκλοθυμικός τι να κάνουμε;
Πες μας λίγα λόγια για σένα. Σαν τι να σας πω; Φαντάζομαι σας ενδιαφέρει πιο πολύ να μάθετε τους λόγους για τους οποίους ξεκίνησα να ταξιδεύω με το βεσπάκι μου, ε; Καλά κατάλαβα! Τα αυτονόητα θα λέμε ρε παιδιά; Και τι να καθίσω να κάνω Ελλάδα; Να είμαστε όλη μέρα παραλία και να σβουρίζουμε τα καλαμάκια ανακατεύοντας τους φραπέδες; Πάντα είχα στο μυαλό μου ένα μεγάλο ταξίδι, κάτι τρελό, κάτι που να με κάνει να ξεφύγω λίγο απ’ την ελληνική μίζερη πραγματικότητα. Απ’ την πρώτη στιγμή που καβάλησα την ιταλιδούλα μου, τα μυαλά μου πήραν αέρα. Στην αρχή ευρωπαϊκό, αφού κάθε καλοκαίρι τα κανόνιζα έτσι τα πράγματα ώστε να έχω πάντα στην μπάντα ένα μικρό ποσό για ένα ολιγοήμερο ταξιδάκι. Κάθε χρόνο όμως τα πράγματα ζόριζαν όλο και πιο πολύ, ώσπου ήρθε το μαγικό για μένα 2012, και ο μισθός μου στην πιτσαρία που δούλευα έκανε μπάντζι τζάμπινκγ ή μάλλον ελεύθερη πτώση, και βρέθηκα ξαφνικά να πρέπει να τα βγάλω πέρα με 210 ευρώ το μήνα! Οι σχέσεις μου με τους περισσότερους απ ‘τους φίλους μου έγιναν λίγο προβληματικές, αφού μια μέρα ανακαλύψαμε τεράστιες διαφορές στις απόψεις μας (αυτό το “δόξα τω Θεώ που παίρνεις και 200 ευρώ” ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω), άρχισε και η άλλη μεγάλη κωμωδία στην περιοχή μου (Σκουριές) και μέσα σε λίγους μόλις μήνες όλα στη ζωή μου γύρισαν τούμπα! Την απόφαση για το ταξίδι δεν την πήρα μόνος, αλλά μαζί με δυο φίλους, τον Γιώργο και τον Θάνο, δυο παιδιά σχεδόν στην ηλικία μου κι επίσης ευλογημένα απ’ την κρίση, με τους οποίους όμως δεν ήρθαν βολικά τα πράγματα για διαφορετικούς λόγους κι έτσι δεν με ακολούθησαν (ελπίζω κάπου στο δρόμο να ξανασυναντηθούμε). Τη μέρα που αρχίσαμε να τραβάμε γραμμές στον χάρτη, στις τσέπες μας δεν πρέπει να είχαμε πάνω από 20 ευρώ (και οι τρεις μαζί)! Όταν όμως θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το κατορθώσεις, κι έτσι μέσα σε 11μήνες από τη μέρα που πήρα την απόφαση, όλα μου πήγα τόσο, μα τόσο ανέλπιστα καλά (συγκριτικά με τα ελληνικά δεδομένα πάντα) και αφού ξεπούλησα ότι είχα και δεν είχα, από το παλιό μου κινητό μέχρι το ποδήλατό μου (τα δεδομένα που λέγαμε), Κυριακή πρωί στις 27 του Οκτώβρη, ήμουν καβάλα στο βεσπάκι μου με κατεύθυνση την Αφρική.

Και ρε μάστορα πότε θα γυρίσεις; Ή μάλλον, υπάρχει πιθανότητα να γυρίσεις; Δεν υπάρχουν πιθανότητες να γυρίσω, γιατί απλά είναι σίγουρο πως θα γυρίσω! Δεν έφυγα με σκοπό να γίνω μετανάστης, απλά άρπαξα την μοναδική αυτή ευκαιρία που μου προσέφερε ο Αντωνάκης και η παρέα του. Όσο μάλιστα περνούσε ο καιρός αυτούς τους 11μήνες της “προετοιμασίας” κι έβλεπα το όνειρό μου να παίρνει σάρκα και οστά, τόσο πιο πολύ έπεφτε η ψυχολογία μου (τις τελευταίες μέρες λίγο έλειψε να το ακυρώσω), αφού η καθημερινή περιπέτεια της επιβίωσης στην αποικία άρχισε να με εξιτάρει περισσότερο από οτιδήποτε! Τώρα το πότε ακριβώς θα γυρίσω δεν το γνωρίζω ούτε εγώ, αλλά αυτό εξαρτάται κυρίως απ’ το πορτοφόλι. Όσο λεπταίνει, τόσο πιο κοντά στην Ελλάδα έρχομαι. Επίσης αν αρχίσω να μην φχαριστιέμαι αυτό που κάνω και νιώσω πως το κάνω από υποχρέωση, θα μαζέψω τα μπογαλάκια μου και θα σας έρθω πακέτο. Μέχρι στιγμής αυτή η περιπέτεια είναι ότι καλύτερο και πιο δυνατό έχω ζήσει (φυσικά μετά από τα δακρυγόνα σε Σύνταγμα και Σκουριές), οπότε δίνω και στους φίλους μου τον χρόνο που απαιτείται μέχρι να λιώσουν όλα τα παγάκια στους φραπέδες τους, ώστε να γυρίσω και να κάνουμε καμιά ομορφιά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Traveling the world on a Vespa!

%d bloggers like this: