Morocco (Atlas mountain & Sahara desert)


02.Kenitra, Rabat & Fes

03.Atlas mountain & Sahara desert

04.Marrakesh & southern Morocco

05.Southern Morocco & West Sahara

  The best choice we had made was to stay in the Diamand Vert campsite in Fes! Ok, if we had found some king with a limousine and a swimming pool interested in couchsurfing, maybe it would be better, but still…the only thing missing from that campsite was the swimming pool…and the limousine, but the place to pitch the tent, park our vehicles and the option to stay in a beautiful stone house, were making the scenery ideal for us! The place was really clean (that clean that we were embarrassed to go into the bathroom with our dirty shoes!), the WiFi connection was perfect and…oh, toilet paper…free toilet paper! I forgot to mention the perfectly working washing machine to do our laundry and the kitchen to prepare our gourmet meals (Greek salad!)…imagine, the kitchen sink was only for washing dishes and not your feet (we saw that happening on the boat Livorno – Tangiers)! And all these amenities at a price of 120 Dirham (less than 12 euros)…not that cheap but if you take under consideration all these amenities, then yes, it’s a good choice!

In Fes, we spent 4 nights and did a lot of interesting things…in the campsite! Cooking, laundry, downloading thousands of films and a lot of chatting with a group of 25 English people who were traveling on an old Renault truck, prepared to do the tour of Africa in 40 weeks! We laughed a lot entering the city of Fes where many “tour-guides” were trying to convince us to walk us through the old city labyrinth (meddina). They were so tactful, though: they were asking about your country of origin and how they admire it, informing you that they have some friend there, asking you about your vehicle and admiring it also (that makes sense, it’s a vespa!). After 1-2 minutes the truth comes out: they just want to sell you something or in our case, they want to help us find our way through the old city of Fes. Don’t make the mistake and start doing circles like you don’t have a clue where to go, they will come after you in a single moment! A gentleman was running after us for sometime yelling something about a parking space! Thanos nearly ran over him with the vespa (17:20 on the video “Kenitra, Rabat & Fes”)! For sure, the thing we will never forget in Fes is the traditional sweets with syrup bought from an old man in the old city (payed only 10 Dirham) and the coffee we enjoyed there! These narrow streets in the meddina could have been the scenery of a film and we could have spent hours there…if we could enter with our vespas!

At around 11.00 on Saturday morning we were ready to hit the road on our special gran tourismo motorbikes and head to high altitudes and low temperatures on the Atlas mountains! The last few days we were watching the weather forecasts and we have been preparing ourselves for snowfall in Midelt, our next destination and for freezing in our tents and our cheap sleeping-bags. This time the road had it all! We saw in a single country all the things we could see in 3-4 different ones! A pure Greek – mediterranean scenery with the olive trees everywhere around and not far from there, a scenery from the Alps on narrow, steep roads with stone houses with triangular roofs for the snow. And while we were thinking that we were somewhere in Austria or Switzerland, a motorbike not bigger than 25-50cc with a whole family on it appeared…or a Mercedes from the 1970s with two whole families in it, or…some adorable monkeys (and, yes we are still in Africa!).

In the beginning, we saw a group of those monkeys crossing the street and we thought they were dogs. But dogs do not usually cross streets jumping around and climbing on trees! The “bait” we used for some good photos with the monkeys was Thanos’ sandwich! Be careful though, these creatures love to steal anything that catches their eye! The owners of the car which stopped next to us, can’t drive in the rain anymore…there’s nothing on the car to clean the front window now!

From now on, the situation got serious! The roads became steeper, the scenery reminded more of a desert and the sun disappeared leaving us alone trying to find something warmer to wear. The temperature was about 4 degrees but our strong will (maybe a bit stubborn will) helped us overcome the difficulties! I will always remember that brain-freezing feeling I had that day…like I’m in a hurry to finish my ice-cream before someone else eats it first! That headache…not good at all!

We had almost reached Midelt and we were looking for a place to stay. Tired and frozen as we were, we were charmed by the smells of food in a village we found on our way and decided to stop for a while and have something to eat before we continue. And then, we did the mistake to stop at the first restaurant we came across. Our meal there cost us a little more than we usually payed until that time (140Dirham – we hadn’t payed more than 100 under any circumstances) and we also had the person who “invited” us to sit there for at least 20 minutes sitting on our table trying -what else? – to sell us anything you can imagine or asking us to give him anything from the things we were carrying. Thanos was ready to give up but I, with my iron will and my vicious look (with the help of the beard I have been growing for 2 months now), made him give up and leave us alone calling me “Ali Baba”! Now we are wiser than before! In a short distance from that spot, we found a campsite and started asking all those very important questions for our decision (prices for a spot, a room, the vehicles, hot water etc). It was too expensive (110MAD per person in a tent and 380MAD for a hut), so we decided that the best thing to do was to get to Midelt and find there a place to stay.

Again, we were lucky! In Greece we had been really unlucky (maybe the socioeconomic situation back there is the reason!), but from the moment we decided to live this adventure, everything had been on our side! When we entered the town of Midelt, for once more, many people came towards us trying to “help” us but the, we knew…we avoided them doing extravagant tricks with our motorcycles that left them completely astonished! We stopped at the entrance of the Atlas Hotel and in perfect co-ordination, Thanos stayed outside to watch our luggage and our vespas and I went inside to negotiate the prices as this is one of my talents! The result: 120MAD. The granny who was working there didn’t seem to understand my question for WiFi and in my desperate attempt to lower the price for the room, the only answer was that she is not the owner. Fortunately, Thanos had to cope with only one guy on a bicycle but he was a bit anxious about where to park the vespas for the night. The granny from the hotel recommended a safe parking space with only 20MAD more, but that lifted the price for the night to a high-rate suite and not a simple room. At the same time, the guy on the bicycle insisted on helping us find a room (and sell us something, of course) but we just left. Following the same street, we came across the hotel “Rue de la Biere”. It seemed like our last option for the night, as it was getting dark, so without many negotiations we decided to make a try and ask for a price. The price we were given was at first 250MAD but somehow it became 120MAD…How this happened is still a mystery to me, but nevertheless, it seemed fair enough and the only thing we were dreaming of now, were the warm blankets! I couldn’t worry anymore about the internet connection or the cleanness in the bathroom, the only thing I was worried about was where to park the vespas, but an extremely friendly guy who seemed that he was working in the hotel, suggested that we could leave them in the neighboring coffee-shop which would be closed until 10.00 in the next morning. All those things we had been reading about vehicles parked in houses or hotel receptions are true! The hotel was not perfect: around ten small rooms with no luxuries but compared to the ground of our tents, where we had been sleeping for two weeks in temperatures below 0, they seemed to us like a suite in Hilton!

There was nothing in particular to see in this town and that was exactly what made it interesting! A small town with a gas station, a bank, thousands of small shops where you could find anything you need (we needed some toilet paper!), but the best thing was the…INTERNET! Oh yes, our hotel had the best WiFi connection…better than in Greece! We spent three nights there; we wouldn’t change that WiFi for anything in the world! Saw and answered to every e-mail, downloaded all the episodes of “The Big Bang Theory” show…ok the free WiFi was not the only reason we spent three days there: we were also exhausted from the freezing cold and we needed some sleep. That’s why it was impossible to wake up earlier than 11.00 only to realize that it was too late to drive all the kilometers we had ahead of us. Some extra planning (or some extra sleeping and watching films) for the trip was the thing we chose to do. Cooking was proved not to be one of Thanos’ talents and after an accident we had with the spaghetti sauce, we decided to eat out! Luckily, no-one in the hotel noticed that the walls of our room were full of spaghetti sauce, so they gave us an address to a nice restaurant called Merzouga and told us to say that we stay in this hotel, so the staff could bring us their best dishes! Some tajine with veal and some chicken was what we chose, served with that delicious home-made bread they make in Morocco. Of course some salad with tomatoes and onions and some olives and all these at a cost of 100MAD. Fair enough! This was one of the few times we ate in a restaurant. We usually prepare our meals by ourselves (mostly spaghetti and salad) and we choose to eat out only when we have many kilometers to travel. Our breakfast is mainly bread (very cheap – 1.5 MAD) with some vegetables or some honey.

After all these mountains there was the desert, and specifically a village called Hassi Labied, 2.5 km before we reached Merzouga. The campsite “Océan des Dunes” had something we couldn’t resist even if the other campsites in the region were more “luxurious” than that, so we chose to stay there. Of course the price was a good argument to support our choice – only 30MAD per person, but also the very polite owner. (once more, the WiFi connection was perfect!) Sleeping in a tent has become a part of our everyday life and we find the whole procedure very easy and natural, like sleeping, eating etc.

In this village we stayed for three nights with me having convinced myself that I’m riding a KTM, trying to climb up the sand dunes! Thanos, more conservative as he was, he was walking on these sand dunes trying to maintain his vespa in a good condition. But I wanted to burn my clutch disks so I could have some really interesting videos from our visit in the desert! If only we could spend some more days here…I could have made it, ride for at least 10 meters on the sand without sinking! Next stop: Ouarzazate, 360km from where we are. We had the intention to be there in one day. We were in a hurry so that we wouldn’t have any problems with our visas in Mauritania.

We already knew where we would stay in Ouarzazate: at Abdel’s house who had agreed to host us through couchsurfing. If you’re lucky enough, you can find anywhere someone to host you. “Lucky” is sometimes more complicated than it seems: Abdel was a really poor man living in a neighborhood with narrow streets where we had difficulty to pass with our vespas, with small houses made of mud and of course he wasn’t alone. He was living with his two children, his wife and his wife’s sister. The day we arrived, they were waiting for someone to come and meet the sister so maybe she could get married to him. Abdel was responsible for that as the woman’s parents were too far to help, and the father traditionally, is responsible to find someone for the daughter to marry to. We were curious for that meeting and we couldn’t wait to take part in that conversation, but unfortunately the conversation was held in Arabic and the negotiations were tiring for everyone. We could only talk between us about Greece and it’s financial and social situation as well as for politics, and since we couldn’t find a solution, we just waited in silence until everyone had left. Now, we were getting ready for sleep and with no concerns about our vespas, which were already parked inside the next house, we could rest.

Abdel and his son

The next morning we were ready to hit the road again. We would like to stay a bit longer but we weren’t feeling very comfortable. Abdel had to go to work and he would be back at around 23.00. Moreover, he had suggested that we could go for some sight-seeing in the town and return also with him at home. That seemed to us that he didn’t want to leave us alone with his wife and his wife’s sister but when he saw that we weren’t very pleased with the idea of staying outside the whole day he told us that we could stay. Uncomfortable, again. We left some stuff there as a thank you gift and left Ouarzazate. The decision was taken: we would leave to go to Marrakesh.

At an altitude of 2,300 meters. In the clouds…

From Ouarzazate to Marrakesh

Our first rainfall after one perfect month

The truth is that we were curious about couchsurfing in Morocco: how people who are not rich at all are so familiar with the internet and the couchsurfing which, for example, in Greece is not that common? Is providing accommodation in their culture or are they trying to earn some money out of it? We can’t answer it right now. The experience we had on that until now, doesn’t allow us to draw any conclusion, but combining their need for some money or goods and the fact that they are open-hearted people, we can assume that both can happen at the same time.

PS: +32° 40′ 48.27″, -4° 44′ 31.92″…the exact location of the hotel “Rue de la Biere” for anyone interested in staying in Midelt.

Notes Stergios Gogos translateAlexandra Fefopoulou
photos Stergios Gogos, Thanos Kirgiannis
black-date-to-256 25/11/2013
enjoy the ride 01

greek flag vintage Βουνά του Άτλαντα και έρημος Σαχάρα

 Καλύτερη επιλογή απ’το κάμπινγκ Diamand Vert στη Fes δεν θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει! Εντάξει, εκτός κι αν βρίσκαμε πάλι κανέναν couchsurfer βασιλιά με λιμουζίνα να μας κυκλοφορεί στην πόλη και σπίτι με πισίνα. Γιατί μόνο η πισίνα έλειπε από αυτό το υπέροχο μέρος που σου δίνουν για να στήσεις το σκηνάκι σου, να παρκάρεις το αυτοκινούμενό σου ή και να φιλοξενηθείς σε ένα απ’τα κουκλίστικα πέτρινα σπιτάκια του! Όλα τα υπόλοιπα τα είχες μπροστά στα πόδια σου, το internet έφτανε μέχρι και στις σκηνές μας, στις τουαλέτες ντρεπόσουν να μπεις ή αν έμπαινες θα τις προτιμούσες για να γευματίσεις (και ναι, για πρώτη φορά συναντήσαμε τουαλέτες ΚΑΙ με χαρτί υγείας στον στάνταρ εξοπλισμό!), είχαμε το πλυντήριό μας για την απαραίτητη μπουγάδα κι επιτέλους χώρο για να ετοιμάσουμε τα γεύματά μας, να πλύνουμε καμιά ντομάτα ρε αδερφέ και να αποφύγουμε το πλύσιμό τους εκεί που άλλοι πλένουν τα πόδια τους (πχ στο καράβι Λιβόρνο – Ταγγέρη που συνέβη κυριολεκτικά)! Όλα αυτά προς 120 Dirham (λιγότερα από 12€) και οι δυο μας ανά βράδυ, τιμή που για τα δεδομένα του Μαρόκου με όσα μέχρι τώρα έχουμε συναντήσει δεν τη λες και ξεφτίλα, αλλά λαμβάνοντας υπόψιν και όλα αυτά που σου παρέχουν, τότε ναι, είναι μια καλή επιλογή.

Στην πόλη της Fes αφιερώσαμε 4 βράδια και κάναμε πάρα πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα κυρίως…εντός κάμπινγκ! Από μαγειρέματα και πλυσίματα, μέχρι κατέβασμα άπειρων ταινιών και μπόλικο κους-κους με ένα γκρουπ 25 Άγγλων που έσκασε στο κάμπινγκ με ένα παλιό Renault φορτηγό, τροποποιημένο κατάλληλα για να κάνει το γύρο της Αφρικής σε 40 εβδομάδες. Πολύ γέλιο έπεσε μπαίνοντας στην πόλη, με τα μηχανάκια που μας πλεύριζαν κάθε τόσο, βλέποντας σε μας τους δύο επόμενους πελάτες που θα ξεναγήσουν στη μεντίνα. Το έκαναν όμως πολύ όμορφα και όχι άγαρμπα. Το έκαναν με τακτ! Στην αρχή σε ρωτούν από που είσαι, σου λένε διάφορα για τη χώρα σου και πόσο όμορφη είναι και πως έχουν κάποιο φίλο εκεί, σε ρωτούν για το όχημα που οδηγείς και το οποίο φυσικά τους αρέσει πάρα πολύ (καλά στην περίπτωσή μας απόλυτα λογικό) και τέλος πάντων έπειτα από μια κουβεντούλα 1-2 λεπτών σου σκάνε επιτέλους αυτό που θέλουν, δηλαδή να σου πουλήσουν κάτι (δυστυχώς το παραπάνω είναι κανόνας για το 95% των Μαροκινών τους οποίους έχουμε συναντήσει) και στην προκειμένη περίπτωση να σου κάνουν μια ξενάγηση στη μεντίνα, μην τυχόν πας μόνος και χαθείς! Πιο μέσα και κοντά στη μεντίνα κάναμε το λάθος να μην πάμε αποφασιστικά να παρκάρουμε τα μηχανάκια στην άκρη του δρόμου “α λα ελληνικά” , αλλά να κάνουμε πρώτα έναν κύκλο κοιτάζοντας δεξιά κι αριστερά μας. Τι το θέλαμε; Δεν χρειάζεται να τους δώσεις το δικαίωμα για να σε προσεγγίσουν εννοείται, αλλά αν το κάνεις την έκατσες. Έχεις περικυκλωθεί στη στιγμή! Ένας κυριούλης μάλιστα δεν ξέρω κι εγώ για πόση ώρα έτρεχε ξωπίσω μας φωνάζοντάς μας κάτι (λογικά για πάρκινγκ) και παραλίγο να τον πατήσει ο Θάνος ( 17:20 στο βίντεο “Kenitra, Rabat & Fes” )! Αυτά που σίγουρα κρατάμε απ’τη Fes είναι τα σιροπιαστά γλυκά που φάγαμε απ’τον παππούλη σε κάποιο στενό της μεντίνας με μόλις 10 Dirham και το καφεδάκι που ήπιαμε λίγο παρακάτω. Τα σοκάκια αυτά ήταν βγαλμένα από ταινία και θα μπορούσαμε να τριγυρνάμε με τις ώρες…αν επιτρεπόταν η είσοδος στα μηχανάκια!

Κατά τις 11 το πρωί του Σαββάτου ήμασταν έτοιμοι και φορτωμένοι στα ειδικά κατασκευασμένα gran turismo μηχανάκια μας και ξεκινούσαμε για πιο σοβαρά υψόμετρα και χαμηλότερες θερμοκρασίες επάνω στα βουνά του Άτλαντα. Απ’τις προηγούμενες μέρες ήδη διαβάζαμε στο internet ακόμα και για πιθανή χιονόπτωση στη Midelt, τον επόμενο προορισμό μας, και για γενική πτώση της θερμοκρασίας στην περιοχή, πράγμα που φυσικά αρνούμασταν να πιστέψουμε αφού ήδη βλέπαμε μονοψήφια νούμερα στα θερμόμετρά μας, που μας έκαναν τα βράδια…εφιάλτες, μέσα στα σκηνάκια και τα sleeping bags του 10ευρου! Η διαδρομή και αυτή τη φορά τα είχε όλα. Η καλύτερη περιγραφή που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι πως είδαμε σε μια χώρα, όλα αυτά που θα βλέπαμε σε 3 ~ 4 χώρες! Από φόντο καθαρά ελληνικό, με τα ελαιόδεντρα στο πλάι του δρόμου, μέχρι αλπικά τοπία, σε ορεινά στροφιλίκια με μπόλικο πράσινο και αρκετά σπίτια από εκείνα με τις χαρακτηριστικές μεγάλες και τρίγωνες σκεπές (για την απομάκρυνση του χιονιού) που σε έκαναν να στοιχηματίζεις πως είσαι κάπου ανάμεσα Ιταλία – Ελβετία – Αυστρία και μετά απότομα να προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα όταν προσπερνάς άλλο ένα μοτοποδήλατο 25 το πολύ 50 κυβικών εκατοστών, φορτωμένο συνήθως με μια οικογένεια πάνω του, και όταν σε προσπερνά ακόμα μια Mercedes της δεκαετίας του 70 είτε ταξί, είτε Ι.Χ. και πάει λέγοντας (εδώ μέσα μπορεί να συναντήσεις και 2 οικογένειες)! Το ότι κινούμασταν σε αφρικανικό έδαφος ήρθε να επιβεβαιώσει η συνάντηση που είχαμε στο δρόμο με αυτά τα αξιαγάπητα πλασματάκια!


Στην αρχή είδαμε ένα τσούρμο από δαύτα να διασχίζουν το δρόμο και το πρώτο και μόνο πράγμα που σκεφτήκαμε ήταν πως πρόκειται για σκυλιά. Αλλά σκυλιά που διασχίζουν το δρόμο χοροπηδηχτά και πηδούν στα δέντρα…λίγο δύσκολο. Το σάντουιτς που είχε ετοιμάσει ο Θάνος για να φάει στο δρόμο, θυσιάστηκε χωρίς δεύτερη σκέψη για μερικές “πετυχημένες” φωτογραφίες! Ευτυχώς που δεν είχαμε και γυαλοκαθαριστήρες στα βεσπάκια μας. Τα πιθηκάκια μάλλον είχαν μια ιδιαίτερη λατρεία με αυτούς και έτσι απ’ το αυτοκίνητο που σταμάτησε ακριβώς δίπλα μας επίσης για φωτογραφίες, τους πήραν, και το ζευγάρι των Γάλλων ιδιοκτητών λίγο έλειψε να σκαρφαλώσει στα δέντρα για να τους πάρει πίσω, φυσικά κατεστραμμένους!

Από εδώ και πέρα η υπόθεση σοβάρεψε για τα καλά. Η κλίση του δρόμου αυξήθηκε, το σκηνικό από πράσινο έγινε πιο βραχώδες κι έρημο, κι ο ήλιος την “έκανε” αφήνοντάς μας να ψάχνουμε λίγη ζεστασιά μέσα στις μπαλακλάβες μας που με δυσκολία ξεθάψαμε από τα έγκατα του λουκάνικου (στρατιωτικός σάκος). Η θερμοκρασία στους 4° Κελσίου! Να ‘ναι καλά η μεγάλη μας θέληση ή για ν’ ακριβολογούμε ο κάλος που έχουμε στον εγκέφαλο, που μας βοήθησαν να ξεπεράσουμε τις όποιες δυσκολίες. Το μόνο που μου έμεινε από εκείνη τη μέρα είναι η αίσθηση που έχεις στο δόξα πατρί όταν τρως γρήγορα κάτι παγωμένο. Ένιωθα αυτό το μούδιασμα ανάμεσα στα μάτια όπως όταν ρουφάς γρήγορα τη γρανίτα σου για να μην σου κάνουν τράκα! Και φυσικά θυμάμαι τον πονοκέφαλο που είχα για όλο το υπόλοιπο της μέρας. Όμορφα πράγματα… 🙂

Με τα πολλά είχαμε φτάσε ένα κλικ πριν τη Midelt και ψάχναμε για κατάλυμα. Κουρασμένοι και παγωμένοι, μαγευτήκαμε απ’ τους καπνούς των ψησταριών ενός χωριού που συναντήσαμε στο δρόμο μας και είπαμε να κάνουμε μια παύση, να τσιμπήσουμε κάτι και να ολοκληρώσουμε το λίγο υπόλοιπο που μας απέμενε. Κάμαμε το ΜΕΓΑ λάθος και σταματήσαμε στον πρώτο κράχτη που μας έκανε νόημα κι έτσι το γεύμα μας κόστισε λίγο παραπάνω απ’ ότι είχαμε συνηθίσει να πληρώνουμε (140 MAD αντί κάτω από 100), συν ότι για τουλάχιστον ένα 20λεπτο τον είχαμε στρωμένο στο τραπέζι μας να μας κάνει τον κλασσικό πρόλογο, σε άπταιστα πάντα αγγλικά, με κατάληξη τι άλλο, να προσπαθεί να μας πουλήσει χάντρες αρχικά και στη συνέχεια να μας ζητά διάφορα πράγματα απ’ τον εξοπλισμό μας. Ο Θάνος ήταν έτοιμος να πέσει, αλλά ο ακέραιος σαν βράχος χαρακτήρας μου και η τρομαχτική μου όψη με το μούσι που εκτρέφω εδώ και 2 μήνες, έκαναν το κράχτη να κράζει για βοήθεια, φωνάζοντάς με Ali Baba (γεγονός)! Τέλος καλό κι όλα καλά, δεν την ξαναπατάμε. Λίγο πιο κάτω κάναμε στάση στο κάμπινγκ πριν την πόλη, και ακολουθώντας πιστά τους κανόνες αυτού του ταξιδιού, κάναμε τις απαραίτητες ερωτήσεις για τιμές δωματίων, σκηνών, μοτοσυκλετών, ζεστού μπάνιου κτλ. Το κάμπινγκ αποδείχτηκε ιδιαίτερα ακριβό (110 MAD/άτομο σε σκηνή και 380 οι δυο σε καλύβα) και σε συνδυασμό με το γεγονός πως ήταν αρκετά χιλιόμετρα απ ‘την πόλη, αποφασίσαμε να φτάσουμε μέχρι τη Midelt κι εκεί να βρούμε μέρος για ύπνο.

Σοφή επιλογή όπως πάντα! Πολύ τύχη ρε παιδιά μέχρι τώρα. Απ’ την αναποδιά που μας κυνηγούσε στην Ελλάδα (κάποιοι την λένε Σαμαροπαπανδεΐτιδα), να θέλεις να ζήσεις λίγη περιπέτεια, να αποκοπείς απ’ τον έξω ελληνικό κόσμο (για λίγες ώρες) και η τύχη να μην σ’ αφήνει. Μπαίνοντας Midelt κλασσικά μας την πέφτουν από δεξιά κι αριστερά διάφοροι. Τους αποφεύγουμε με εντυπωσιακές τρίπλες, σούζες κι endo (ανύψωση του πίσω μέρους της μοτοσυκλέτας στον εμπρός τροχό υπό την επίδραση τεράστιας επιβραδυντικής δύναμης που ασκείται απ’ το εμπρός φρένο) κι ακολουθήσαμε την ταμπέλα προς “Atlas Hotel”. Στάση ακριβώς απ’ έξω, ο Θάνος να περιμένει και να φυλάει τα μηχανάκια κι εγώ, ο σκληρός διαπραγματευτή της ελληνικής ταξιδιωτικής τρόικας (μακάρι να το ζούσα!) μέσα, να ξεψαχνίζω τα δωμάτια, τα ντους, και να παζαρεύω για καλύτερη τιμή, ξέρετε κρίση, φτώχεια κι ανεργία στην Ελλάδα και το καθιερωμένο πλέον τροπάρι που έχουμε μάθει νεράκι, μπας κι επιβιώσουμε απέναντι στους αρχικά ανένδοτους Μαροκινούς (αχ και να ‘ξεραν τι τους περιμένει). Τιμή – ταρίφα στα 120 MAD. Στην ερώτησή μου για ίντερνετ η γιαγιά δεν έδειξε σημάδια αντίδρασης και το μόνο που είπε στις απεγνωσμένες μου προσπάθειες να ρίξω την τιμή, ήταν πως δεν είναι το αφεντικό. Του Θάνου του την είχε πέσει, ευτυχώς μόνον ένας, νεαρός με ποδήλατο όσο με περίμενε από κάτω, αλλά αυτό ήταν αρκετό για να τον κάνει να χαλαστεί κάπως με το μέρος και να ανησυχεί για το πού θα παρκάραμε τα μηχανάκια μας το βράδυ. Η γιαγιά πρότεινε πάρκινγκ προς 20 MAD έκαστος ανά βράδυ, αλλά πλέον με τέτοια τιμή μιλούσαμε για σουίτα και όχι για δωμάτιο. Ο ποδηλάτης ήθελε να μας “βοηθήσει” να βρούμε δωμάτιο (και φυσικά μετά θα ήθελε να μας πουλήσει και κανα κιλίμι), αλλά με συνοπτικές διαδικασίες τον αποφύγαμε (συνέχισε να μας κυνηγάει από πίσω με το ποδήλατο και να φωνάζει) και ακολουθήσαμε τον δρόμο πέφτοντας πάνω στο ξενοδοχείο “Rue de la Biere”. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει κι έτσι δεν είχαμε πολλή διάθεση για διαπραγματεύσεις και μάλλον θα μέναμε εδώ ότι εκτός κι αν συναντούσαμε κάτι τραγικό. Η τιμή για ένα δίκλινο δωμάτιο ήταν αρχικά 250 MAD (σουίτα) και μ’ έναν μαγικό τρόπο που ακόμα προσπαθώ να βρω, κατέβηκε στα 120, που ήταν φεαρ ινάφ για να μας κρατήσει στις ζεστές του κουβερτούλες. Για ίντερνετ και άλλα τέτοια χαζά ούτε λόγος φυσικά, μετά το βλέμμα βοδιού της γιαγιάς. Σκάσε κι έμπαινε είπα στον Θάνο, στον εαυτό μου ήθελα να πω, και έτσι όντως έγινε. Τα μηχανάκια θα τα βάλουμε μέσα στον καφενέ εδώ δίπλα, μας εξηγεί ο παραπάνω από φιλικός υπάλληλος (απ’ ότι καταλάβαμε, αφού η διακριτικότητα που μας χαρακτηρίζει μας απαγόρευε τέτοιου είδους ερωτήσεις). Κάνοντας χρήση της γλώσσας του σώματος που ομιλούμε αμφότεροι άπταιστα, καταφέραμε να καταλάβουμε πως ο καφενές κλείνει κάπου στις 20:00 και ανοίγει την ίδια ώρα το πρωί. Ωραία φάση σκεφτήκαμε, αυτά που τόσο καιρό διαβάζαμε σε άλλα ταξιδιωτικά, για μηχανάκια μέσα σε ρεσεψιόν και σπίτια, τώρα το ζούσαμε. Για όσο θα μέναμε εδώ δεν θα είχαμε τουλάχιστον την έγνοια των βεσπών. Το ξενοδοχείο μην φανταστείτε πως ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Καμιά 10αρια το πολύ, φτωχικά και στριμωγμένα δωματιάκια, που όμως σε σύγκριση με τα σκηνάκια και το γεγονός πως κοιμόμασταν στο έδαφος επί δυο βδομάδες, σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες το βράδυ, και με τις τελευταίες εδώ πάνω στα 1500 μέτρα να πέφτουν κάτω απ’ το μηδέν, μας φάνηκαν σαν δωμάτια στο Hilton.

Η μικρή αυτή πόλη δεν έχει να επιδείξει τίποτα το ιδιαίτερο και αυτό ακριβώς την έκανε πολύ ιδιαίτερη στα μάτια μας! Μικρή σε μέγεθος, με το βενζινάδικό της, την τράπεζά της, φυσικά πάμπολλα μικρά μάρκετ για τα απαραίτητα (κωλόχαρτα κτλ) και το υπέρτατο αγαθό (ΟΚ υπηρεσία) της εποχής μας…INTERNET!!! Ναι, το ξενοδοχειάκι μας είχε τελικά internet και μάλιστα ταχύτητα που στην Ελλάδα δεν είχαμε ματαξαναδεί, όσο απίστευτο κι αν αυτό ακούγεται! Καθίσαμε τελικά τρεις νύχτες εκεί, ήταν κι αυτό το κάτι στο κλίμα της πόλης που σε τραβούσε και σε φώναζε να μείνεις λίγο παραπάνω, ειδικά όταν πλησίαζες στο ξενοδοχείο και άρχιζαν να σκάνε στο κινητό οι ειδοποιήσεις από facebook, emails και ολόκληρους κύκλους επεισοδίων του “The big bang theory” που είχαν κατέβει στο φτερό! Όχι το ίντερνετ δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση κριτήριο στην επιλογή καταλύματος όπως μπορείτε να καταλάβετε. Δύο νύχτες σκοπεύαμε να καθίσουμε, αλλά τη Δευτέρα το πρωί η κούραση των προηγούμενων ημερών, το κρύο και οι τεράστιες κακουχίες που μέχρι τώρα έχουν κάνει το ταξίδι μας ένα μικρό άθλο, με βούτηξαν στον ύπνο ως τις 11:00 σχεδόν, οπότε η μέρα ήταν μάλλον χαμένη για χιλιόμετρα και μάλλον κερδισμένη για κουκούλωμα κάτω απ’ τις ζεστές κουβέρτες και άπειρες ταινίες…εεεε σχεδιασμό του υπόλοιπου ταξιδιού μας. Μετά το φιάσκο της κυριακάτικης μακαρονάδας, με το Θάνο στη θέση του σεφ να το παρακάνει λίγο απ’ τον ενθουσιασμό του για την πεντανόστιμη σάλτσα που είχε..αγοράσει απ’ το σούπερ μάρκετ και να γεμίζει τους τοίχους, τις κουβέρτες και τα κρεβάτια με αυτή την ανεξίτηλη (δεν καθάριζε με ΤΙΠΟΤΑ) νοστιμιά, είπαμε αυτή τη φορά να δοκιμάσουμε αλλού την τύχη μας και να ακούσουμε την πρόταση του κυριούλη της ρεσεψιόν. Πήγαμε λοιπόν με το χαρτάκι που έγραφε πως μέναμε στο ξενοδοχείο ανά χείρας, για να μας περιποιηθούν κατάλληλα (ευτυχώς δεν παρατήρησαν τους τοίχους) και φάγαμε στο εστιατόριο Merzouga λίγο πιο κάτω. Παραγγείλαμε tajine με μοσχαράκι, είχε λίγο για δείγμα μέσα, κοτόπουλο στη σούβλα και όπως πάντα, ήρθαν μαζί με αυτό το υπέροχο ψωμί τους (που όπως λέει ο συνταξιδιώτης μου θυμίζει τη δική μας κουραμάνα), ψιλοκομμένη ντοματούμα με κρεμμυδάκι (μαροκινή σαλάτα) και λίγες ελιές. Στα 100 MAD το γεύμα, φέαρ ινάφ και αυτό, αν και το tajine δεν μας συγκίνησε ιδιαίτερα, αφού μας φάνηκε σαν μια κακή εκτέλεση του δικού μας τουρλού, στο πιο νερόβραστο και άγευστο. Γενικότερα όλο αυτό το διάστημα που είμαστε στο δρόμο, ελάχιστες είναι οι φορές που φάγαμε έξω. Μαγειρεύουμε το δικό μας φαγητό, 9 στις 10 φορές μακαρονάδα, κόβουμε και από καμιά σαλάτα και τη βγάζουμε και πολύ νόστιμα και πάρα πολύ οικονομικά, τρώγοντας έξω συνήθως μόνον όταν έχουμε να βγάλουμε πολλά χιλιόμετρα. Το πρωί τιμάμε ιδιαίτερα το ψωμί τους (το βρίσκεις από 1,5 dirham!), κάνοντάς το σάντουιτς με λίγα λαχανικά (πιπεριά, αγγούρι, ντομάτα) και μετά σβήνουμε την αλμύρα απ’ τα χείλη συνδυάζοντάς το με λίγο μελάκι.

Μετά τα βουνά σειρά είχε η έρημος και συγκεκριμένα το χωριό Hassi Labied, 2,5 χιλιόμετρα πριν τη Merzouga. Δεν ξέρουμε τι, αλλά κάτι μας κέρδισε στο μικρό κάμπινγκ Océan des dunes που βρήκαμε πρώτο στο GPS μας. Κάναμε όπως πάντα τις γυροβολιές μας σε όλα τα κάμπινγκ τριγύρω πριν αποφασίσουμε, εννοείται πως ήταν όλα ακριβότερα απ’ το δικό μας (αλλά μας φάνηκαν λίγο πιο κυριλέ, με πισίνες κτλ – κλάιν, όπως λέει ο συνταξιδιώτης) και ενδίδοντας στα μόλις 30 dirham ανά άτομο ανά βράδυ, με όλα τα κομφόρ στο στάνταρ εξοπλισμό, όπως ζεστό μπάνιο και φυσικά ίντερνετ (ναι γατάκια, ίντερνετ ακριβώς δίπλα στην έρημο Σαχάρα) και κυρίως στον πολύ χαμογελαστό και φιλικό Μαροκινό ιδιοκτήτη, βρεθήκαμε για μια ακόμα φορά να στήνουμε τις σκηνές μας. Το έχουμε πάρει το κολάι όμως, και δεν μασάμε. Εκεί που είχαμε το στήσε – ξέστησε της σκηνής μαι μεγάλη και βαρετή διαδικασία στο μυαλό μας, τώρα είναι μια ακόμα απλή διαδικασία, ανάμεσα σε όλα αυτά που φυσιολογικά κάνουμε. Κοιμόμαστε, τρώμε, πάμε τουαλέτα, στήνουμε σκηνές. Η καθημερινή μας πλέον ρουτίνα.

Στο χωριό είχαμε τρία όμορφα βράδια, με εμένα να έχουν πάρει τα μυαλά μου αέρα και να νομίζω πως καβαλάω KTM, προσπαθώντας να ανεβώ αμμόλοφους και τον Θάνο να τους ανεβοκατεβαίνει κάθε πρωί με τα πόδια, όντας πιο συντηρητικός και προσέχοντας τη βέσπα του σαν τα μάτια του. Εγώ μιας και φοράω ήδη γυαλιά και δεν έχω και τίποτα ιδιαίτερα μάτια για να προσέξω, είπα να το ρίξω λίγο έξω και να κάψω κανένα δισκάκι συμπλέκτη παραπάνω, έτσι για το γαμώτο, για να έχω 1-2 φωτογραφίες και κανα βιντεάκια απ’ την μικρή αυτή επίσκεψη στην έρημο. Θα ήθελα πάντως να αφιερώναμε πολλές ακόμα μέρες εδώ (λίγο ακόμα και θα έκανα 10 ολόκληρα μέτρα χωρίς να βουλιάξω στην άμμο) αλλά έχοντας λίγο την πίεση χρόνου απ’ τις βίζες της Μαυριτανίας που είχαμε ήδη βγάλει, είπαμε πως θα ήταν καλύτερο να μοιράσουμε τα χιλιόμετρα σε περισσότερες μέρες και να ξεκινήσουμε έτσι για Ouarzazate, 360 χιλιόμετρα μακρυά από δω, τα περισσότερα χιλιόμετρα που θα επιχειρούσαμε να βγάλουμε σε μια μέρα.

Είχαμε βρει και κατάλυμα! Θα μέναμε στο σπίτι του Αμπντέλ, που δέχτηκε να μας φιλοξενήσει μέσω couchsurfing. Ναι, ακόμα και σε μικρές πόλεις όπως η Ouarzazate ή ακόμα και σε μικρότερες αν είσαι “τυχερός” θα βρεις κάποιον να σε φιλοξενήσει. Και η λέξη τυχερός φυσικά είναι σχετική. Ο Αμπντέλ δεν ήταν Νικολά (ο Ιταλός που μας φιλοξένησε στη Senigalia). Ήταν ένας πολύ φτωχός άνθρωπος, με βιοτικό επίπεδο δυστυχώς πολύ πιο κάτω απ’ το δικό μας, έμενε σε μια συνοικία από πλινθόκτιστα μικρά σπιτάκια, το ένα κολλητά στο άλλο, με μικρά στενά δρομάκια να σε οδηγούν εκεί, στα οποία ίσα-ίσα χωρούσαν οι βέσπες, και φυσικά δεν ζούσε μόνος. Ζούσε μαζί με την γυναίκα του και την αδερφή της και τα δύο του παιδάκια. Μάλιστα όταν πήγαμε περίμεναν και κόσμο. Θα ερχόταν ένας υποψήφιος γαμπρός, για να ζητήσει το χέρι της αδερφής της γυναίκας του από αυτόν, μιας και οι γονείς της έπεφταν λίγο μακρυά όπως μας είπε και αυτή τη στιγμή τον ρόλο του πατέρα της τον είχε αναλάβει ο ίδιος. Έτσι καθίσαμε σε μια γωνιά περιμένοντας κι εμείς πως θα συμμετάσχουμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, η οποία όμως για κάποιο λόγο έγινε στα αραβικά (ούτε καν στα γαλλικά). Αυτοί να μιλούν για χωράφια, προίκες και οικογενειακά θέματα (λογικά) κι εμείς για μια ακόμα φορά για Σαμαρ-ass, Σκουριές και τα της Ελλάδος. Φυσικά δεν καταλήξαμε πουθενά και μετά από λίγη ώρα βουβαμάρας (δικής μας) το πάρτι τελείωσε και η οικογένεια του γαμπρού αποχώρησε. Κοιμόμασταν ήδη όρθιοι, αλλά όπως σας είπα το σπίτι ήταν ιδιαίτερα μικρό και ο χώρος που θα στρώναμε να κοιμηθούμε ήταν το σαλόνι. Επιτέλους ύπνος! Τα βεσπιά μας θα κοιμόντουσαν στο διπλανό σπίτι, είχε κανονίσει ο Αμπντέλ να τα στριμώξουμε μέσα, ανεβάζοντάς τα απ’ τις σκάλες μ’ ένα μαδέρι, για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε ήσυχοι.

Ο Αμπντέλ με το γιο του.

Το πρωί, μετά από έναν πολύ καλό υπνάκο, ήμασταν έτοιμοι να αναχωρήσουμε. Θα θέλαμε να κάτσουμε παραπάνω, αλλά δεν νιώθαμε και πολύ άνετα. Ο Αμπντέλ έπρεπε να πάει στη δουλειά και γυρνούσε σπίτι αργά τη νύχτα (περίπου στις 23:00) και αυτό που μας είχε προτείνει ήταν να ξεκινήσουμε μαζί του την ημέρα μας νωρίς το πρωί, να μας σημειώσει ορισμένα σημεία της πόλης που άξιζαν μια επίσκεψη και να επιστρέφαμε με το καλό όλοι μαζί το βράδυ. Κάτι σαν υπερμαραθώνιος μας ακούστηκε αυτό, και μας έδωσε επίσης την εντύπωση πως δεν ήταν και η καλύτερή του να μας αφήσει μόνους με την οικογένειά του στο σπίτι, αν και μετά όταν μας είδε να δυσανασχετούμε κάπως μας είπε να ακολουθήσουμε το πρόγραμμα που μας αρέσει, αλλά δεν μας έπεισε. Συν το γεγονός πως το σπίτι ήταν λίγο μικρό και νιώθαμε να τους γινόμαστε βάρος, αλλά να ζοριζόμαστε κι εμείς λίγο (όχι δεν είχε ασύρματο ίντερνετ…), πήραμε την απόφαση να δούμε την Ouarzazate μια άλλη φορά, αφήσαμε στην οικογένεια κάποια πραγματάκια που δεν τα χρειαζόμασταν και τόσο, σαν μια μικρή ανταπόδοση προς τη φιλοξενία τους και την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια προς Marrakech.

Σε υψόμετρο 2.300m μέσα στα σύνεφα!
Από Ouarzazate προς Marrakech.

Και η πρώτη μας, ευτυχώς μικρή βροχή, έπειτα από έναν τέλειο μήνα!

Η αλήθεια είναι πως το couchsurfing στο Μαρόκο μας προβλημάτιζε εξαρχής, αλλά θέλαμε να το δοκιμάσουμε, να δούμε πως είναι δυνατόν άνθρωποι πολύ φτωχότεροι από εμάς να έχουν μια τέτοια άνεση με τη χρήση του διαδικτύου, σε σημείο να έχουν ανακαλύψει σελίδες όπως το couchsurfing, που στην Ελλάδα ελάχιστοι γνωρίζουν τι εστί! Να το κάνουν από καλή καρδιά, επειδή είναι παραπάνω από φιλόξενοι ή μήπως αποτελεί μια ακόμη μέθοδο για να συμπληρώνουν τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό; Εμείς σίγουρα δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα από τη μια και μοναδική εμπειρία που μέχρι στιγμής έχουμε, αλλά νιώθουμε πως το τελευταίο, το ότι δηλαδή είναι ένα έξτρα γι’ αυτούς εισόδημα (είτε σε μετρητά, είτε σε αντικείμενα που τους χαρίζουν οι φιλοξενούμενοι), είναι μάλλον μια πιο ρεαλιστική εξήγηση, σε συνδυασμό φυσικά με τα άλλα δύο πρώτα γνωρίσματά τους.

Υ.Γ. +32° 40′ 48.27″, -4° 44′ 31.92″ αυτές είναι οι συντεταγμένες του ξενοδοχείου “Rue de la Biere” για όσους σκοπεύουν να επισκεφτούν τη Midelt.

κείμενο Στέργιος Γκόγκος μετάφρασηΑλεξάνδρα Φεφοπούλου
φωτογραφίες Στέργιος Γκόγκος, Θάνος Κυργιαννής
ημερομηνία 25/11/2013



5 thoughts on “Morocco (Atlas mountain & Sahara desert)”

  1. Μπράβο σας ρε παιδιά!!!! χαιρόμαστε σαν να ήμασταν μαζί σας!!!


  2. Περίμενα πως και πως αυτές τις ημέρες μια καινούρια ιστορία και επιτέλους
    .Πολύ ωραία περιγραφή.Το couchsurfing το χρησιμοποιείται πιο πολύ για την εμπειρία του να μείνεις σε ένα τοπικό σπίτι και να γνωρίζετε καλύτερα την κουλτούρα η για να την βγάζετε δωρεάν;Απίστευτο πάντως όντως που και σε αυτά τα μέρη είναι γνωστό.

    Liked by 1 person

    1. Ευχαριστούμε και χαιρόμαστε που σου άρεσε!
      Το couchsurfing το χρησιμοποιούμε και για τους 2 λόγους που αναφέρεις.
      Το να γνωρίζεις πως ζει κάποιος από πρώτο χέρι και όχι από περιγραφές άλλων εννοείται πως μετράει για εμάς
      αλλά δεν θα κρύψουμε πως μετράει και το ότι ο ύπνος δεν μας κοστίζει τίποτα.
      Λεφτά δυστυχώς ΔΕΝ υπάρχουν!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s